چه رسم تلخی است !

محبتت را میگذارند پای احتیاجت!

صداقتت را میگذارند پای ساده بودنت!

سکوتت را میگذارند پای نفهمیدنت...

نگرانی ات را میگذارند پای تنهایی ات...

و وفاداری ات را پای بی کسی ات...

و آنقدر تکرار میکنند که خودت هم باورت میشود که نتها.بی کس و محتاجی...!